Leczenie bartonelli

Leczenie bartonelli


Leczenie bartonelli

Powszechnie nazywana jest chorobą kociego pazura, gdyż nosicielami jej najczęściej są niewielkie zwierzęta – psy, koty czy kleszcze. Najczęściej pojawia się wówczas, gdy dojdzie do zadrapania i przerwania bądź uszkodzenia naskórka. Należy do grupy chorób bakteryjnych. Po raz pierwszy opisana została u schyłku XIX wieku. Warto wiedzieć, iż bakterie bartonelli w ciągu jednej doby podwajają swoją ilość.

W przeważającej większości przypadków występuje łagodny przebieg tej choroby. Na początku pojawiają się tylko miejscowe objawy w miejscu zadrapania – zwykle jest to zaczerwienienie. Bywa jednak tak, że pierwszy etap przebiega zupełnie bezobjawowo, dlatego bardzo wieku chorych nie zdaje sobie sprawy z zarażenia.

Część chorych po około miesiącu zaczyna odczuwać bóle pleców, podbrzusza, zmęczenie, powiększenie węzłów chłonnych, pojawia się także gorączka. Prócz tego zaobserwować można także zwiększoną drażliwość, bezsenność, lęki, ból skóry, a także problemy z prawidłowym widzeniem. Poranne bóle stóp także mogą występować, więc ich pojawianie się u osób posiadających koty powinno stać się dla pacjentów pierwszym sygnałem ostrzegawczym.

U niektórych pacjentów bartonella ma przebieg bardzo nietypowy. Pojawiają się bowiem takie objawy, jak chociażby: zapalenie gałki ocznej, zapalenie mózgu, opon mózgowych, niedokrwistość, zapalenie wsierdzia, czy rumień guzowaty. Poważne w skutkach powikłania zaobserwować można u osób z obniżoną odpornością (na przykład u seniorów).

Nierzadko choroba pozostaje niezdiagnozowana. W przypadku pojawienia się wymienionych objawów podczas wizyty u lekarza powinien zostać przeprowadzony wyczerpujący i dokładny wywiad lekarski, zaleca się także badanie brzucha (by stwierdzić ewentualne powiększenie śledziony), niekiedy wykonywana jest biopsja węzłów chłonnych, która pomaga wykryć chorobę.

W leczeniu zwykle stosowane są tetracykliny oraz chinolony. W przypadku przebiegu łagodnego zwykle po upływie około 10 dni objawy mijają samoistnie – niezależnie od tego, czy wprowadzona została antybiotykoterapia.